οίκαδε

 

 

 

 

Πού να χτίσω τον γυρισμό δεν ξέρω

και ποιόν καπνό να βάλω στο στόχαστρο της προσδοκίας.

Όσο κοιτάω πιο μακριά, τόσο απομακρύνεται η αθωότητα

όλο και  πιο πολύ λυγάει το στάχυ, πράσινο

-η αλυσίδα που κρέμεται το βαρύ όνειρό μου-

 

Γαλάζιο αυθαίρετο παγόβουνο

νερό και σιωπή από τοίχο σε τοίχο που στάζει

στη στέγη φωλιές και  πουλιά από στάχτη

καταμεσίς το γύψινο που πανθ΄ ορά το μάτι

-Η αγκωνιά κι η ματιά στο μισό το σκοτάδι-

 

Μια ανάσα τετράγωνη

στου μυαλού το γραμμένο από χρόνια διάγραμμα

ριπές και αφαιρέσεις

εναλλασσόμενο κύμα στους διακόπτες

φορτωμένο χαλίκια και αέρα χτυπάει ακόμα

επιστρέφω αμέσως – το κοίλο της καρδιάς το οδόφραγμα

 

τώρα έχω ένα δωμάτιο δικό μου

 

 

Advertisements

10 Comments

  1. Ίσως κάπου-κάποτε βρέθει αυτός-αυτή που το νόστιμον ήμαρ θα έχει στα χείλη. Αρκεί να διατηρήσεις ζωντανή την προσδοκία.

  2. Ανέστιε Ανέστη, χαίρομαι για το σχόλιο πάνω και μέσα στο νόημα.

    Ψηφίζω “αυτόν” πάντως, έναντι “αυτής” που έμεινε πίσω και αρραβωνιαζόταν αυτούς, με το αυτί στη πόρτα, μήπως επιστρέψει αυτός

    πολύ ωραίο σχόλιο, ευχή και προορισμός με έναν τρόπο, η κατανόηση
    είναι ένα ποίημα το σχόλιο αυτό

  3. Δεν ξαναγράφω ποιήση.

  4. @Haris, της τόπες, και συμφώνησε?

    ο εσωτερικός λόγος, είναι ασίγαστος δεν γλυτώνεις εύκολα από την κρεβατομουρμούρα της κυρά-Ερατούς (ετσι δεν την λένε?)

    όπως ακριβώς, δεν γράφεται με πρόγραμμα, έτσι και δεν ξεγράφεται
    τα λέμε, λοιπόν 🙂

  5. να θυσιάσουμε την απεικόνιση/η κάθοδος από την θέαση στον λόγο/στο βωμό της προσδοκίας/σε ποιά πνοή εγκιβωτίζεται ο πόθος;/όταν από μακριά καταφτάνει η μελωδία του αποχρωματισμού/στα χέρια μπαλόνια/σε απογειώνουν σε μια γείωση με μάτια σκύλων/με τις πατούσες στο κιγκλίδωμα, ο φίλος, εγκαταλείπει ενα χάδι
    αυτό το δωμάτιο είναι δικό σου;

  6. Τον έβαλα τον μικρό-μικρό σου τόδωσα μεγάλο φέρε μου το να κοιμηθεί
    κι ο ύπνος συμφώνησε
    η λήθη τα αναλήθη και τα όνειρα
    να είμαι μετέωρα τα κουπιά
    ανοιχτά τα πανιά όλη νύχτα
    οι πόρτες ξεκλείδωτες
    οι ανάσες βαστηγμένες
    τα βλέφαρα στριφτά
    τα μάτια πλεούμενα
    Στη χώρα του πρώτου πληθυντικού, να ξαναγυρίσει η ξενοιασιά χωρίς αποσκευές
    Και με μακρύ ελαστικό σκοινί να κατέβει όλα τα ποτάμια

    (Duchamp, αν θέλεις μπορείς να κάνεις στοίχιση στο κέντρο στο παραπάνω, θα προκύψει γλαστράκι)

  7. Χαιρετώ την ωραία παρέα και την ακόμα ωραιότερη οικοδέσποινα (Μαρία, είπαμε: τα λεφτά μού τα δίνεις μετά…ουπς, δεν έπρεπε να το πω αυτό, ε;). Να κάνω κάποιες εντελώς εξωτερικές -αλλά όχι ασήμαντες θέλω να πιστεύω- παρατηρήσεις πάνω στο ποίημα; Το ξαναγράφω:

    Πού να χτίσω γυρισμό, δεν ξέρω
    ποιόν καπνό να βάλω στο στόχαστρο
    της προσδοκίας. Όσο κοιτάω πιο μακριά
    απομακρύνεται η αθωότητα
    όλο και πιο πολύ λυγάει το στάχυ, πράσινο
    -η αλυσίδα που κρέμεται βαρύ τ’ όνειρό μου-

    γαλάζιο παγόβουνο
    αυθαίρετο νερό
    σιωπή από τοίχο σε τοίχο που στάζει
    στη στέγη φωλιές και πουλιά από στάχτη
    καταμεσίς το γύψινο μάτι πάντα ορά
    -αγκωνιά μια ματιά μισό το σκοτάδι-

    Τετράγωνη ανάσα
    στο γραμμένο από χρόνια διάγραμμα του μυαλού
    ρυπές κι αφαιρέσεις
    στους διακόπτες εναλασσόμενο κύμα
    φορτωμένο χαλίκια κι αέρα
    χτυπάει ακόμα- επιστρέφω
    το κοίλο οδόφραγμα της καρδιάς

    σήμερα έφτιαξα ένα δωμάτιο δικό μου

    Αυτά…εύχομαι να μην το θεωρήσεις μεγάλη παρέμβαση. Γιατί έκανα τις συγκεκριμένες προτάσεις, μπορώ να σου το αναλύσω, αν και είμαι βέβαιη πως δε θα χρειαστεί.
    Κλείνοντας, να πω ότι μου άρεσε πολύ: έχεις δυνατές εικόνες, έναν ωραίο σταθερό ρυθμό, που, όμως, υπονομεύεται σε ορισμένα σημεία από τη σειρά των λέξεων και κάποια άρθρα, τα οποία -πάντα κατά την προσωπική μου άποψη- θα μπορούσαν να παραληφθούν.

    Πολλά φιλιά,
    Βάγια

  8. αγαπητή Βάγια,
    το ευχάριστο με την επικοινωνία αυτή είναι ότι οι διαφορετικές αναγνώσεις φέρνουν και διαφορετικές αντιδράσεις, η φαντασία και η ποικιλότητα γεννούν άλλες έννοιες και γωνίες. και εδώ, η δική σου ανάγνωση, και επανεγγραφή προσέδωσε στη πορεία οικαδε τη δική σου, πιο νεανική, πιο ελαφριά και πιο αέρινη εκδοχή. σε ευχαριστώ ιδιαίτερα που έφτιαξες ένα δικό σου δωμάτιο μέσα στο δικό μου λαβυρινθο. ευκαιρία ίσως να πετάξω τα παλιά βαριά κλειδιά και τις ασφάλειες. μην κάνουμε αναλύσεις, όντως δεν χρειάζεται. το ωραιότερο εδώ θάθελα νάναι αυτό.

    (με τον πρόλογό σου, σε λιγο θα βγω να πω ότι “σπουδάζω ψυχολογία αλλά κάνω modelling προσωρινά, μέχρι να αφιερωθώ στα παιδιά και στην ειρήνη”, άντε ρε Βάγια!!!)

  9. λίγο πιο πάνω, γιατί παρακάτω, όταν δεν εδράζεται κανείς, ψιθυρίζει το σημείο, στα χείλη της ακοής, συριγμούς μιας θέσης μοναχικής-στεγνό δωμάτιο, άδεια μάτια, πανικός σε πληρότητα-από την οποία η ανάβαση, φαντάζει όνειρο μεσημεριού σε ποτήρι με στήλη

  10. “άνοδος δεν μας απόμεινε”, αυτό το λένε άλλοι, κι εγώ λέω ότι η μουσική της σιωπής και της απουσίας όπως και το εγκαταλελλειμένο χάδι που κυτάς και ίσως δεν βλέπεις από κει που τα κυτάς, είναι τα μάτια που είναι πιο ψηλά απο τιςέδρες και τα άλλα δασκαλίστικα, τα περιττά, κι απ΄τα ντιβάνια και τις επιστημονικές αποκρυσταλλώσεις της απόγνωσης. είναι ο τρόπος να διαβάζεις πέρα και μέσα απ΄τις γραμμές, ο τρόπος να βάζεις σε λογια των άλλων τις επιθυμίες, στο ειπα και άλλοτε για τις δικές σου διαγνώσεις. αυτό είναι κατάρα και ευλογία και πυροτεχνημα και ελεγεία. μην το υπηρετείς, δεν χρειάζεται, τόχεις.
    αυτά που γράφεις πάντως, είναι γνήσια εντελώς, Duchamp, πιάσε το μανίκι της ζωής που σε τραβάει, τράβα το εσύ
    πάρε τα λόγια που φύτρωσαν κάτω απ΄τη γέφυρα, δεν είναι δωρεάν, δικά σου είναι


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s