καλοκαίρι και κιτσαχνιά

 

Το θέρος μου εντείνει την αίσθηση του κιτς, η ζέστη το κάνει και μεγαλώνει επικίνδυνα. Λες και το παρατεταμένο φως και οι ψηλές θερμοκρασίες το αυγαταίνουν.  

Όσοι έχουμε φέρει το τραύμα «καλοκαίρι ’87», και στη συνέχεια ΄07, το ένα που μας έμαθε τί σημαίνει καύσωνας, και το άλλο καύση, της χώρας, δεν μπορούμε παρά να αντιμετωπίζουμε το θέρος με δέος. Η εποχή της χαράς, της αυτάρκειας και της έξω-καρδιάς έχει καταντήσει εφιαλτική. Ο  στίχος «με το ρόγχο το αιρ-κοντίσιον» έχει πολλαπλασιαστεί. Νομίζω ότι τον ακούω σε κάθε γωνιά της πόλης. Καθώς χοντρές απροειδοποίητες σταγόνες προσγειώνονται με ακρίβεια στην κορυφή της κεφαλής μου. Επιπροσθέτως με κάτι κραυγές που δεν ξέρεις κάτι βράδια  αν είναι δωδεκάρι ή αν είναι γκολ, για ποιό λόγο πανηγυρίζουν οι γείτονες. Για ποιο λόγο σπάει ένα τζάμι, για ποιό λόγο βουίζει ένας συναγερμός. Για όσους έχουν επιζήσει του ’87 , για όσους δεν έχουν χωριό ή εξοχικό να καταφύγουν.

Επί πλέον, το κιτς, κατά διάρκεια του καλοκαιριού, γίνεται εκκωφαντικό. Είναι μάλλον η παρατεταμένη ηλιοφάνεια, η μυρωδιά που αναδίδει, τα τριξίματα που βγαίνουν από τα ξύλινα στόρια –όπου νάναι χαλάνε κι αυτά, άλλη μια απειλή- είναι όλες οι αισθήσεις και  η νύχτα με κλειστά παράθυρα και αντικουνουπικό και ανισκωρικό να αναδύεται από τις ντουλάπες.

Η  βόλτα στην γειτονιά, εκτός από σλάλομ  γύρω από ακόμα πιο αχνιστά και ακόμα πιο πολλά σκατά σκύλων –κατοικώ στην περιοχή με την μεγαλύτερη συγκέντρωση σκατού ανά τετραγωνικό στα πεζοδρόμια, στην υφήλιο- σηματοδοτείται από παχιές οσμές και μύγες. Το φαρμακείο αναδίδει κάμφορα και ναφθαλίνη, το καθαριστήριο και το γκαράζ, βενζίνη, το οινομαγειρείο τσίκνα και κρεμμύδια, ο φούρνος κρουασανίλα, τα μπαρ απολυμαντικό και στακτοδοχείο από χτες και τα φανάρια φρεσκοψημένο καταλύτη. Μόνη σανίδα σωτηρίας, μια φορά τη βδομάδα, η λαική αγορά που επικρατεί η φράουλα και τα ψάρια, μ΄έναν ξέχειλο τσίγκινο κουβά και την επιγραφή κοντά στο παιδί που καθαρίζει «το πουρμπουάρ δεν είναι πόλη της Γαλλίας». Και το ανθοπωλείο.

Με την, απότομη, αλλαγή της εποχής, όλες οι σημασίες διαστέλλονται. Δεν έχουν πια νόημα τα χαλιά, οι κουρτίνες, οι μπότες, οι λάμπες ζεσταίνονται που είναι κατοστάρες, οι καναπέδες που είναι μπορντώ, πρέπει να αλλάξω γυαλιά και εστία, πέδιλα, και θέση στο κρεβάτι. Όλα  κινούνται ξαφνικά  αργά, ειδικά το απόγεμα, με εξαίρεση τις κατσαρίδες, που  με προσπερνάνε στη σκάλα.

 Και φέτος η απέναντι τσακώνεται  με τον δικό  της, διεκδικώντας ένα τραβηγμένο απ΄τα μαλλιά σαββατοκύριακο, πάντα στο μπαλκόνι, πάντα πολύ δυνατά. Και μετά, ή σιδερώνει  ή στεγνώνει τα  μαλλιά, ακούγοντας και συνοδεύοντας ένα σουξέ, replay χίλιες φορές. Πιστολάκι, ατμός, λακ,  και απογεματινή  καψούρα απέναντι από έναν ήλιο που δε λέει να δύσει.

ανέβηκα υδράργυρος τον ουρανο να κλείσω, καθρέφτη σου τον έκανα για να κοιτάς σαν λείψω, με μια σφεντόνα ράγισε όλος και πέρα πέρα και τώρα βρέχει θραύσματα τη νύχτα και τη μέρα

Και τώρα κι αυτό το καλοκαίρι πρέπει να το προσπεράσω, δεν γίνεται να το αγνοήσω όσο κι αν το φοβάμαι , δεν γίνεται να το μικρύνω, δεν γίνεται να μικρύνω τις μέρες του ούτε να απλώσω ύπνο στα πρωινά του χωρίς να κακαδιάσει, όπως τα  πλυμένα ρούχα το μεσημέρι, όπως οι  πληγές, πρέπει να κάνει τον κύκλο του, πρέπει να περάσουν οι μήνες. Δεν γίνεται αλλιώς. Θα ανεβοκατεβαίνω από τα φυσερά περάσματα του μετρό και θα αφήνω το εισιτήριο μου μέχρι να εξαντληθεί η μιάμιση ώρα ζωής που του δώσανε, ο επόμενος  να το ταξιδέψει, θα κοιτάω τα σινεμά κάθε μέρα, ενώ αλλάζουν μια φορά τη βδομάδα έργο

Γιατί απέναντι στο χρόνο είμαστε όλοι ακαταχώρητοι και μόνοι.

Μέχρι να ξανάρθει ο σεπτέμβρης ποιος να ξέρει με τι χειρότερα, ποιος να ξέρει με τι καλύτερα. Η ζωή μου τρεις μήνες μαρτυρικοί που πρέπει.

Θα κοιτάω τις φούξια πυτζάμες που κρεμάνε στα σκοινιά οι άλλοι, θα βάλω κι εγώ τη μουσική στη διαπασών, θα σαλιώσω φακέλους και γράμματα, θα πιω νερό από τα μπουκάλια, θα βάψω έναν τοίχο γαλάζιο, θα ποτίσω ξανά τις γλάστρες που έτσι κι αλλιώς θα ψοφήσουν στον επόμενο κάυσωνα και κανείς δεν θα ενοχληθεί, ούτε κι εγώ, ακόμα.

Advertisements

18 Comments

  1. αυτό μου ήρθε μόνο.Για τώρα

  2. “μόνο”, η Λένα μας?
    (αυτό άκουγα μέσα μου, μέρες τώρα, όπως και κάθε φορά που βλέπω την Ακρόπολη, όχι με νέφος, με συννεφιά)
    ευχαριστω πολύ και για τη μουσική επένδυση -δεν γινόταν τίποτα καλύτερο- και για την όμορφη σκέψη. μπαίνω και το ακούω, ξανά και ξανά (άλλωστε πρώτη φορά είναι “ομιλόν” το ποστ μου tks 2u)
    φιλιά

  3. Στον τόπο που βρίσκομαι τώρα, το καλοκαίρι έχει χρώμα κιτρινίζον πράσινο, κόκκινο, ροζ, μωβ και μαραμένο λευκό. Οι ήχοι επιμένουν σκυλίσιοι. Δροσιστικά υπόκωφα θροϊσματα αραχνιάζουν πιο πέρα. Μελωδικοί διαπλικτισμοί αγνώστων πουλιών φλυαρούν ακατάπαυστα. Κι οι μυρωδιές… πάντα με μπέρδευαν (θα φταίει το χρόνιο τσιγάρο). Μόνο της γαρδένιας το θράσος αναγνωρίζω, άντε και λίγο του γιασεμιού το κύλισμα. Και μπορεί να μη με προσπερνάνε κατσαρίδες αλλά είναι κάτι άλλα πλάσματα παράξενα που δεν ξέρω τ’ όνομά τους, εξ’ ίσου ασχημομούρικα.
    Εδώ μόνο νυχτοπεταλούδες γνωρίζω και τον ανατριχιαστικό θόρυβο των φτερών τους που επιμένουν να συνθλίβονται στις λάμπες.
    Τι να πω; μου λείπει η Αθήνα.
    Τουλάχιστον εκεί αναγνωρίζω τα πάντα και η γκρίνια μου έχει βάση. Αλλά δε βαριέσαι αφού “απέναντι στο χρόνο είμαστε όλοι ακαταχώρητοι και μόνοι”.

    L’ estate! L’ estate!

  4. Όπως και η άνοιξη, το καλοκαίρι δεν είναι, δεν μπορεί να είναι, εποχή λιτότητας. Όλα μεγεθύνονται και αφθονούν -η ζέστη, το νέφος, οι φωνές, τα νεύρα, η βρώμα, ο ιδρώτας, οι οσμές, αλλά και το νερό (αλατισμένο και μη), το γέλιο, η μπίρα, το μπαλκόνι, το ξενύχτι, οι μουσικές, η τρέλα.
    Δεν αντέχεται εύκολα τόση “λαρτζιά” και διαπασών, συμφωνώ, έτσι απότομα, χωρίς ανοιξιάτικη μετάβαση. Αλλά this is Greece, που λένε και τα Αμερικανάκια, take it or not. Ας τη χαρούμε και φέτος τη “Μαύρη καλλονή”, με γκρίνια ή χωρίς, μέχρι ν’αποσυρθούμε στα δροσερά λιβάδια των βορείων κλιμάτων…
    Αα, και μία διόρθωση: το κολωνάκι χάνει πανηγυρικά την παγκόσμια πρωτιά περιττωμάτων από το παρισινό του ξαδερφάκι (Neuilly).

  5. Βοιώ, αν σε ενοχλούν τα ζωύφια μη κοιμηθείς ποτέ στον ίδιο χωρο μ΄ εμένα, πεντάκοσιοι να είμαστε, θα είμαι η μόνη χωρίς τσιμπήματα, κάτι έχει το αίμα μου που τα απωθεί… τώρα θα μου πεις γιατί το βάζω το αντικουνουπικό? γιατί έρχονται και βουίζουν μέσα στ΄αυτί μου (ποτέ δεν τόχω εξηγησει αυτο το φαινόμενο). Μπες στο utube που αναφέρει ο Γιάννης του αποπάνω ορόφου, κάπου εκεί κοντά είναι και το Brenthis, για την μαύρη πεταλούδα, θα σ΄ αρέσει, φαντάζομαι.

    (νομίζεις ότι θα άντεχα κι εγώ ποτέ ένα έστω καλοκαίρι, χωρίς αθηνοκεντρική γκρίνια?) (και ποιός θα με άκουγε, τα πρόβατα???)

    κάτι συμβαίνει μ΄ εσένα και η συζήτηση ρέπει πάντα προς το ζωικό βασίλειο…

    και άσχετο, κάνα καλό σκυλάδικο παίζει στη περιοχή σου? αυτό το βουκολικό τοπίο που περιγράφεις, κάτι θάχει καλό και γαβγιστερο δεν μπορεί…

  6. Από “γαβγιστερά” άλλο τίποτα! Έχουν κρυφτεί οι σκύλοι απ’ την ντροπή τους. Έχουν χάσει την ταυτότητά τους τα τετράποδα! Και γω κοντεύω να ξεχάσω τη δική μου. Αλλά μιας και έρχομαι σύντομα Αθήνα, θα ήθελα να ξεκινήσω την γκρίνια από τώρα…
    Ρίξε μια ματιά στο παρακάτω, είναι απόσπασμα από το cityofathens.gr (Δήμος Αθηναιών). Θέμα: Η Αθήνα κάθε εποχή του χρόνου.

    Καλοκαίρι
    Το καλοκαίρι είναι αναμφισβήτητα μία από τις πιο συναρπαστικές εποχές του χρόνου στην Αθήνα. Η καλοκαιρινή διάθεση είναι φανερή παντού και πάντα. Η πόλη βουίζει στους ρυθμούς του καλοκαιριού με υπαίθρια καφέ, εστιατόρια, bars και night clubs να προσφέρουν απολαύσεις τροπικών παράδεισων. Χαμογελαστοί επισκέπτες από όλο τον κόσμο απολαμβάνουν όλα αυτά που έχουν κάνει την Ελλάδα ένα από τους κορυφαίους τουριστικούς προορισμούς παγκοσμίως: δεκάδες θερινά σινεμά, παραθαλάσσιες ταβέρνες, παραστάσεις σε αρχαία θέατρα και σύντομες αποδράσεις σε κοντινά νησιά…

    χαχα! όσο για το “συναρπαστική”… το πετύχανε!

    σημείωση: δεν είχα προσέξει πως η συζήτηση με μένα πάει προς το ζωικό….. λες να το κοιτάξω;;;

    πάντως μη το λες…. δεν έχεις ιδέα τι καλοί ακροατές είναι καμιά φορά τα πρόβατα….. τα προβλήματα αρχίζουν με το διάλογο…. εκεί μπορούμε να συμβουλευτούμε το πιο προηγούμενο ποστ σου περί γάλακτος…. χαχα!

    πού το πήγα, πού το φερα πάλι στο ζωικό κατέληξα. Θα το κοιτάξω σίγουρα!

  7. @jean,
    τι να φάνε μωρέ τα σκυλάκια τα φραντσέζικα και τί να παράξουν, έχουν αποφάγια οι Γάλλοι? (δεν ξέρω τί έφαγες στα Παρίσια, εδώ πάντως τα αυτοαπουκαλούμενα Γαλλικά εστιατόρια προσφέρουν άδεια μεγάλα πιάτα, με το τελικό περί ου ο λόγος προιόν στο κέντρο – μία κουτσουλιά)

    καλά είμαστε διεθνιστές, αλλά σε παρακαλώ κάτω τα χέρια από τα πάτρια, τόσο κόπο κάνει ο δήμαρχος για να διατηρούνται ακέραια, όπως και οι κεραίες …

    με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

  8. Βοιώ,
    από τότε που κάποιοι βάλθηκαν να μας παραμυθιασουν ότι και καλά είναι η αθήνα τουριστικός προορισμός, χάλασε η πιάτσα. άσε και τοχω φάει στη μάπα το σύνδρομο με πολλούς τρόπους. αλλά όποιος γράφει μια αράδα λέξεις, ξέρει πολύ καλά ότι η παραπλάνηση είναι, εκτός από επιστήμη, τέχνη. το σίτυ οφ αθενς, τουλάχιστον είναι τόσο αφελές που προσφέρει και γέλιο, υπάρχουν και πολύ χειρότερα, είναι ζήτημα αν βλέπεις το βόθρο μισογεμάτο ή μισοάδειο…

    και τέλος πάντων, για να γίνω σοβαρή, εδώ αγνοούμε και γράφουμε το Κυότο στα παλιά μας, δεν θα γράψουμε και ένα καλό για τον τόπο μας, που είναι και παπούτσι μπαλωμένο?

    να το κοιτάξεις αυτό με τα ζώα, αλλιώς θα σε μεταθέσω δυσμενώς στην Αθήνα και θάχεις να κάνεις, αντί με τσομπανόσκυλα και προβατάκια και νυχτοπεταλούδες με κανίς, κρέας Ν. Ζηλανδίας και αιωρούμενα σωματίδια…

    υ.γ.πάντως το προηγούμενο σχόλιο σου χαρακτηρίστηκε από άγνωστό σου θαυμαστή πολύ ποιητικό, η Αθήνα σε περιμένει, με ανοιχτά αυτιά

  9. Συμφωνώ και επαυξάνω. Πάντως μεταξύ μας τώρα (μ’ αρέσει να το λέω δημοσίως αυτό, είναι απ’ τις πιο επιτυχημένες ειρωνίες) ο βόθρος είτε μισοάδειος είτε μισογεμάτος, παραμένει βόθρος και επιμένει να βρωμάει. Στα κιλά των σκ**ων θα τα χαλάσουμε;

    Μιας και μιλάμε για σκ**α και μιας και ανταγωνιζόμαστε τους Γάλλους, αν πιάσω στα χέρια μου αυτόν ή αυτήν που βγάζει το σκυλάκι βόλτα και το αφήνει να μαγαρίζει το λάστιχο της μηχανής μου, να ξέρει ότι θα τον-ην βάλω να τα γλύψει με τη γλώσσα. Όσο για το συμπαθέστατο τετράποδο θα το δώσω για ***** στο δικό μου σκύλο…. καλά τον έχω τόσο καιρό χωρίς γυναίκα. Και αν οι προαναφερόμενοι έχουν σχέση και με Γαλλία τότε θα σκεφτώ κάτι πιο σατανικό.

    Συγνώμη για τα άσχετα αλλά να το θυμήθηκα και συγχύστηκα.

    στο σκύλο μου δεν έδωσα κονσέρβα να μασήσει
    γιατί οι τύψεις μ’ έπιασαν που την ελέγαν Σίσυ
    την αγελάδα λέω βρε που ήταν γαλλιδούλα
    και τις νυχτιές της πέρναγε στην σκοτεινή δροσούλα

    υ.γ. poetic enough? ακόμα με περιμένετε με ανοιχτά αυτιά ή σας τα βούλωσα????

    σημείωση: απ’ ότι κατάλαβες κινδυνεύουν σοβαρά με καταστροφή τα εγκεφαλικά μου κύτταρα εδώ στην επαρχία….
    σου κατέστρεψα και το ποστ επίσης…..

  10. τα άλογα της μηχανής, τα λάδια και τα λόγια
    πήραν ξοπίσω τα σκυλιά, και τα παχιά τα βόδια
    σε μια απότομη στροφή ξεφεύγουνε και πάνε
    μέσα απ΄τα μάτια αστραπές, υψώνονται-πετάνε
    οι μαύρες και οι κίτρινες οι μωβ οι πεταλούδες
    εκείνες που αμόλυσαν τη νυχτα λουλουδούδες

  11. Για σκέψου! κι εμένα το μόνο που με ενοχλεί από το αστικό καλοκαίρι είναι η κόλλα που πέφτει από τις φλαμουριές και το εκνευριστικό ρεφραίν της δεκαοχτούρας.

    Υπομονή Μαρία!

  12. Για να μπει μία άνω τελεία στη σκατολογική μας επιχειρηματολογία, προτείνω να θεωρήσουμε ισάξια και ισόβαρη την εντερική παραγωγή των ελλήνων και γάλλων πιστών μας φίλων λόγω παγκοσμιοποίησης (τα ίδια σκατά τρώνε τα καημένα, βλέπε κροκέτες και κονσέρβες, άντε και κανένα λαπά με ψιλοκομμένο φιλέτο κοτόπουλο για τις διάρροιες). Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι στο Κολωνάκι ή το Neuilly τους δίνουν αποφάγια.
    Πάντως, επειδή το πήγες και στη διατροφή των δίποδων, προτιμώ τα άδεια “δήθεν” πάτια που αδειάζουν από τα ελληναράδικα ξέχειλα που πετιούνται στον κάλαθο (ούτε καν στα τετράποδα) λόγω “μερακλίδικου” σκασμού.

  13. να ανέβεις ψηλά, κάποιο από τα πρωινά που ο ουρανός πιέζει από νωρίς τον ήλιο να μιλήσει/ρουθουνίζοντας στο μεταίχμιο ενός ακόμα φωτοχημικού φαινομένου/η άδεια φιάλη της νυχτερινής κατάποσης αιθυλικής αλκοόλης-προσευχούλης σε μπλε μετεωρίζον φεγγάρι-ακολουθεί την τροχιά που της επιβάλλει η άρνηση της ύπαρξης τού απέναντι/σφοδρή επαφή στην περιοχή του άλλου/ξένος στην ίδια πόλη/φλυαρώντας στην σκιά εικονικών δέντρων/γεύεσαι τους καπνούς επιπόλαιων εξατμίσεων ανάγκης/να συναντήσεις την πτώση μιας εποχής/με ανοιχτή μύτη, από μέσα της να περάσει το καλοκαίρι…

  14. κ.σ.μ
    τυχερή είσαι,
    αν και δεν είναι το αστικό τοπίο, ούτε και ο αέρας, ειναι οι φωνές και οι σιωπές (πάρα έξω μπορεί να ειναι και χειρότερα), η παραφωνία, ο παραλογισμός, η κοινοτυπία, αυτά μου ανεβάζουν την θερμοκρασία.
    και όταν καταλήγω, να μην μπορώ πια να σκεφτώ στη γλώσσα μου
    (όταν καταφέυγω σε άλλες, ξένες, όχι ελληνικές ή σε μουσικές, ακόμα και δεκαοχτούρες) δεν είναι ο τόπος που φαλτσάρει, τί είναι μη με ρωτήσεις

  15. γιάννη σ.
    (μ΄αρέσει αυτο το σου-μικρό-τελεία)(μετεξέλιξη σε βελτιωμένη έκδοση από εξισου άνυδρες εποχές)
    σύντροφοι δεν είμαστε όλοι?
    όλοι από το ίδιο -τεχνητά άδειο- πιάτο της μάννας γης τρώμε, και δυστυχως άλλοι διασκεδάζουμε την ευμάρεια μας με περίτεχνα και δίαιτες και παραγωγή σκουπιδιών και άλλοι πένονται (ντροπή και που το συζητάμε)

    ο δυτικός κόσμος προβληματίζεται με τα σκουπίδια, και τη διαχείρισή τους, ενώ το ίδιο υλικό θα μπορούσε να σώσει ζωές. δεν μιλάμε ούτε για πετρέλαιο, ούτε για βιομηχανικό προιόν, ούτε για φρου-φρου κι αρώματα, μιλάμε για τροφή, για τη καθημερινή ανάγκη

    φιλιά, από τη λίγο πιο δροσερή μας πόλη

  16. duchamp, μακροβούτι στο μελάνι, βγαίνω απέναντι με καινούργια μάτια
    “ο ουρανός πιέζει από νωρίς τον ήλιο να μιλήσει”, τί ωραίο!, υπέροχο, όλο!! ευχαριστώ

  17. μη σαλιώνεις τίποτα. Στον καύσωνα κανουμε οικονομία στα υγρά!

    Πάντα συνέδεα το καλοκαιρι με την πρωτοχρονιά. Για πολλούς λόγους. Κάπου έιχα και ενα ποστ παλιό νομίζω…

    Όπως νομίζω πως ό,τι μας βάζει σε υπαρξιακές σκέψεις είναι καλό.

    Et la pluie tombait tout droite που έλεγε κι ο Ζαμπέτας…

  18. σαν να βγήκες από τούνελε ρε γουίσπερ, μεγαλύτερος και ηχηρός, όχι πως δεν περιμένω από σένα τα “χειρότερα” πάντα, αλλά με την ευκαιρία μ΄έστειλες κι έκανα μια μεγάλη βόλτα στη παλιά μας γειτονιά. Και δεν είμαι τύπος που νοσταλγεί και επιστρέφει, άνευ χαμογελαστής και απομυθοποιητικής παρέας.
    Μπορείς να το πεις profile, ή/και χρονογράφημα, ή/και συνεδρία. το κείμενο εκείνο, αλλά το κυριότερο είναι που η διάσταση του χρόνου λειτουργεί υπέρ σου, με την έννοια ότι όλα αυτά φαίνεται και να τα έχεις αποδεχθεί και να τα έχεις εξελίξει.

    έτσι μόνο έχουν νόημα οι υπαρξιακές αναζητήσεις, έτσι δεν είναι? όταν μπορούμε να δουμε ότι όντως περάσαμε και χειρότερα και επιβιώσαμε, με τις δικές μας δυνάμεις, και μόνο, και ότι φυσικά υπάρχουν και πολύ χειρότερα, που δεν κλείνουμε τα μάτια

    για το σάλιο είμαι της γνώμης, ότι καλύτερα να ξοδεύεται για να αντιδράσει ο οργανισμός και να παράξει άλλο. δεν έχω άλλη επιλογή, εκτός αν εμφανιστώ στα ΕΛΤΑ με το πακετάκι τους φακέλλους και κουβαδάκι παραλίας, με νερό… (αν και δεν νομίζω να εκπλαγεί κανείς, κυκλοφορούν και πιο εκκεντρικές εμφανίσεις)

    righthrough the point, και η βρόχα και το καινούργιο dark look, μόνο που επιμένω to the left, όχι μόνο γιατί είναι της καρδιάς, αλλά γιατί κάνεις και γνωριμίες…

    (η τελευταία μου κοσμοθεωρία είναι ότι για πολλά φταίει η υπερκατανάλωση, ακόμα και της καλοκαιρίας στη χώρα μας, η ψυχαναγκαστική “οπα” διάθεση του καλοκαιριού, να δεις που σε λίγο εκτό ς από τα διακοποδάνεια θα βγουν και φεστιβαλοδάνεια, μη χέσω)

    καλές, σκοτεινές δροσιές κι άμα έχεις όρεξη, ενθυμού και το archive -τάμα (σε παιδί και σε άγιο δεν λένε?) 😉


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s