salvador dali *- σταύρωση – father’s perspective

  

 

  

Κόβω την άνοιξη στα δυο, τον ουρανό στα δυό ανοίγω

νυχτώνω για λίγο, δε θέλω να  δω τα σημάδια

 

μη με αγγίξει η ακαμψία των δαχτύλων

εκεί που πάγωσε η τελευταία ανθρώπινή σου ανάσα

εκεί που νόμιζαν πως με  καρφιά στερέωσαν την πόρτα τ΄ ουρανού

 

Ανέβα, ο ουρανός δεν έχει πόρτα

πατέρας πια και γιος, και άσπρο περιστέρι

 

Τα ήπιες όλα τα ποτήρια ως κάτω

στο είχα υποσχεθεί πως πάντα θα  ήμουνα κοντά

σαν θα ωρίμαζαν τα πιο καλά κρασιά

υπό το δροσερό σου βλέμμα

 

Υψωμένο κοντάρι

που ζητάει να βρει αίμα

υψωμένο κοντάρι που γυρεύει να ποτίσει με  ξύδι

υψωμένο το σώμα σου

και το άλλο μάγουλο γυρισμένο στο θάνατο

προσφορά

 

Άσε το σώμα και το αίμα, ανιόν σώμα

καθώς θα επιστρέφεις θα σταθεί ξανά όρθιο

ανέβα

 

Ανιόν μου σώμα, δικό μου

πατέρας πια, αλλά και γιός και άσπρο περιστέρι

Τι πιο πολύ;

ότι πολύ κι εσύ

την ανυπόταχτη θάλασσα

που μέσα της κοιτάχτηκες, ο των ψυχών αλιεύς

 για τελευταία φορά

στην ακύμαντή μνήμη

 

Ανέβα  κι ανοίγω για λίγο

σκίζω στα δυό τον ουρανό

καταργώ για λίγο την άνοιξη

τη μέρα κάνω νύχτα

δεν έχει πόρτα ο  ουρανός

          

Σού είπα να τα μοιραστείς όλα μαζί τους

κι εσύ πήγες και μοιράστηκες

σε κάθε ποτήρι να σε πίνουν

σε κάθε μπουκιά να σε κατασπαράζουν

σου είχα πει θα είμαι κοντά σου να κάνεις όλα τα κρασιά καλύτερα

 

κι εσύ που ζήτησες ένα τελευταίο ποτήρι νερό

σου ύψωσαν  κοντάρια να βγει από μέσα σου

κι εσύ που ήπιες όλα τα ποτήρια μέχρι κάτω

 

Ξαναγυρίζεις τώρα και κατά κει κοιτάς

Ποιος μαραγκός έμαθε για τα καρφιά στο ξύλο;

Ποιος έκοψε τα μαδέρια στο μπόι σου;

Πως ανέβασες τριάντα τρία καλοκαίρια

τόση αδικία στους ώμους;

Τι κοιτάς εκεί κάτω, τι αφήνεις;

Αν δυνάμωσε η πλάτη σου και αν μάκρυναν λίγο τα μαλλιά σου

την τελευταία βδομάδα

 

Κανείς δε θα σου χαρίσει μια Κυριακή.

 

 

* St John of the Cross, 1951     

Advertisements

20 Comments

  1. Άφωνος…
    Τίποτε άλλο…

  2. [βρήκα δυο-τρεις λέξεις]

    σπαρακτικά πανέμορφο και εσωτερικά αλάνθαστο…
    λέξεις και λόγια…
    υπάρχει δεν υπάρχει διαφορά;

    άργησες, αλλά μας αποτέλειωσες.

  3. …σε απουσία
    από το φως ο ερχομός
    έχω γνωρίσει το σαράκι, τα σαγόνια του στο μαύρο ξύλο
    όμως δεν πρόλαβα να κάνω ευχή

    Υπέροχο όπως

  4. ευχαριστώ για τα σχόλιά σου Δημήτρη, τα άφωνα όσο και τα ομιλούντα. στην ερώτηση, αν είναι ερώτηση, καλύτερα να απαντήσω, αλλού και εκτεταμένα. (αλήθεια τον τελευταίο καιρό κάτι τέτοιες διαζεύξεις πλανιώνται στο δικό σου μπλογκ, μα δεν καταλαβάινω τίποτα, υπερισχύει ο επιμελητής του ποιητή, ή έτσι μου φαίνεται εμένα?).Πάντως, εδώ είστε και οι δύο ευπρόσδεκτοι…καλημέρα

  5. Duchamp, ανοιχτή ψυχή σε ευθεια με την έλλειψή της, η πόρτα ακούει τις ευχές μέσα από τις τρύπες που άνοιξε το σαράκι, από τα δόντια που συγκρούστηκαν, όταν είχε φύγει το ξύλο, από τη γεύση του μάυρου νερού, στυφό πάνω στη γλώσσα που μιλήσε αλήθεια. να ευχηθείς

  6. …ίσως να ‘ναι κι έτσι…
    [Υπερισχύει, έτσι κι αλλιώς, η ποίηση των άλλων – προηγείται]

    Αλλού κι εκτεταμένα, λοιπόν.
    Καλημέρα.

  7. δεν υπάρχει καιρός για ευχές/ο χρόνος μας τελείωνει/τη στιγμή που μου υπαγορεύονται αυτές οι λέξεις,εκείνος διαφεύγει από τις ανοιχτές παλάμες/είναι όπως όταν προσπαθείς να κολυμπήσεις και το νερό σε σπρώχνει στην επιφάνεια/ο ήλιος σου καίει την πλάτη…

  8. “το πελαγο είναι παιδί τρέχει και δεν το φτάνω”, Duchamp μου, που σιχαίνομαι τα υποκοριστικά και τα κτητικά του νετ, την ψευδαίσθηση της οικειότητας που πνίγεται με την πρώτη σταγόνα ζάχαρης στο πάτωμα. ο καιρός λειαίνει, τελειώνει τις συνθετικές λέξεις, ο καιρός είναι η δικαιοσύνη της μοιρασιάς, όλοι διαφορετικοί όλοι άνισοι στη μοιρασιά του. κι ο καθένας ” λέει ο,τι θέλει και βέβαια κάνει ο,τι μπορεί”, πολύ-πολύ σ΄ ευχαριστώ, όμως, οι λέξεις, μικρές νεκρώσιμες πομπές που με ακολουθούν, μικρές πιστές και διψασμενες σκύλες

  9. “οι λέξεις μέσα μου φωνάζουν και δεν θέλουν να βγουν”/είναι υποκρισία, σε έναν τόπο που η γλώσσα εφευρέθηκε τα τελευταία είκοσι χρόνια-μας δόθηκε, δηλαδή, το δικαίωμα να γράφουμε όπως σκεφτόμαστε, όπως νιώθουμε-να λέει ο καθένας ό,τι θέλει, βαυκαλιζόμενος ότι κάνει ό,τι μπορεί, τη στιγμή που το μόνο που θέλουμε είναι μια αντήχηση της σκέψης μας-να επιστρέψει σε εμάς το κόκκαλο που προτείνουμε στον άλλον/διψάμε για κίβδηλη αναγνώριση, τα ανδρείκελα μας να καταλάβουν τις θέσεις τους στο πάνθεον της ηλεκτρονικής επικοινωνίας, νόθα παιδιά της ματαιοδοξίας/συγγνώμη για την όποια οικειότητα, τη στιγμή της αναγνώρισης το κενό χάσκει και οι λέξεις μετατρέπονται σε υδράργυρο που αιωρείται σε συσκευή αντι-βαρύτητας/μάλλον το χιούμορ αποτελεί την έναρξη των διαβουλεύσεων για το τέλος της ποίησης…

  10. η οικειότητα που καταχράστηκα, και σάρκασα, δική μου, η συγγνώμη περιττή
    μία σταγόνα υδραργύρου, δεσμοφύλαξε τις ματαιωμένες από αίμα λέξεις, στην άκρη του χαμόγελου, το χιούμορ, πιωμένο από τον μαστό τον άλλο, όταν κοβόταν η ποίηση, Duchamp

  11. Αποκωδικοποίηση….: σιωπής, ψυχής, θρησκειών, μυθολογιών,…
    Σχηματοποίηησ λόγου (“ποιημάτων” μου), θεογονία, κοσμογονία,….
    Γεια….
    URL : http://www.siopi.gr
    ( …..ποίηση : η πρωτοκόρη της Σιωπής….. )

  12. κύριε Ζήβα, μάλλον άλλο νουμέράκι σας βγήκε, να αφήσω ανοιχτά να πιάσετε γραμμή?

  13. …τώρα ένας πόνος, στο σημείο όπου θα έπρεπε να βρίσκεται ο θώρακας, με violet ανταύγειες-violence_η βία κυλάει στις άκρες των χειλιών, ματωμένο χαμόγελο, δισταγμός κατάψυξης, όπως προϊόντα των 60 seconds, μαγειρεμένα με το πάθος της μηχανής, άνθρωπος σε παρασκευαστήριο με κόκκινο χαμόγελο ινσουλίνης…

  14. oodada=Duchamp

  15. dada ή duchamp,
    Λοιπόν, άκου, διάβασε, δες, όπως θέλεις πάρτο
    Μωβ ιώδες
    ιριδίζον πετρέλαιο μία σταγόνα καύσιμο
    πάνω στις βιολέττες αυτής της άνοιξης
    σα βόλτα στο Πέραμα σαν Ανάσταση με θέα το Κερατσίνι
    από κει κοιτάω
    βιολέττες μαζί με απόβλητα
    ματαιοδοξία σε συσκευασία πίξελς
    χάνω τη φωνή και τη ντροπή
    μου πέφτουν στον υπόνομο και παίρνουν δρομο
    φαντάσματα και άνεμοι μακρινά γαυγίσματα
    φίδια και γούρια
    μάτια και ασφόδελοι όλα πνιγμένα είναι, τί τα θες τί τα γυρεύεις
    Σε φτάνει η μυρωδιά της φρέσκιας λαδομπογιάς στο σκαρί μου;
    Ακούς το στήθος μου που ασφυκτιά;
    Πόσα milligrammes αντιβίωση να πάρω ακόμα;
    Βαμμένο πολλά χέρια το στήθος
    κι ένα μικρό κομματάκι εκεί στο πλάι
    έχει ακόμα το όνομά μου, γραμμένο με νυχιες, μ ‘ ένα μικρό σουγιά μετα-
    μεσονύκτιο
    γιατί έχει γύρω μια καρδιά και ένα κενό ναυαγισμένο

    από κει θα πάρω νερά, από κει μονάχα αναπνέω, το βιολετί της
    θάλασσας

  16. περιέγραψε ένα όνειρο σου, ένα από εκείνα που επαναλαμβάνονται πιο συχνά, αφαίρεσε τον ηλικιωμένο με την βρώμικη γενειάδα-εκείνον που σου ζητάει χρήματα για να σε περάσει απέναντι-στη θέση του τοποθέτησε το παγωτό χωνάκι που έκλεψες από τον ανήλικο ελέφαντα στο πάρκο των παιδικών σου χρόνων, χάρισε τις πουέντ σου στον κηπουρό λέγοντας του ότι η μάνα σου είναι τρανσέξουαλ από το Λίβανο και πως στη Βυρρητό έχουν καλό καιρό για βόλτες με κάμπριο, οπότε η μετάβαση σου με το αστρόπλοιο του Κερκ στο Δέλτα του Κενταύρου είναι ένα κόκκινο μήλο με πράσινους κόκκους-ειδική version για το εορταστικό διήμερο του Lidl-έτσι χαμογελάς επικίνδυνα με αστραπές Colgate Herbal Essences-απαγορευμένη ντίρλα-και με την ασφάλεια που παρέχουν τα καινούρια σου φτερά, μοιράζεις αναχρονιστικό γκλίτερ παρέα με το φάντασμα του Bowie.

  17. θα ενοχοποιηθώ για τη σκόνη στον άερα, πως την έφερα απο τη Βυρητό, ενώ εγώ μέχρι το Δέλτα του Κεντάυρου είχα πεταχτεί, κάνεις και διαφήμιση στο μπλογκ μου, κι εγώ δεν παίρνω μία, άντε γειά du!

  18. Ευχαριστώ…
    …φεύγω τώρα

  19. Ήταν ωραίος ο μακρυμαλλης επαναστάτης. Εγώ δηλαδή τον πάω. Και στο σπίτι μου είναι πάντα ευπρόσδεκτος. Ακόμα και έτσι, απλυτος με τα μουσια.

  20. είδες μερικές επαναστατικές πράξεις ξεπερνάνε το χρόνο whisper, “ηταν”, κι απ΄την άλλη “είναι” και “τον πάω”,
    τόσο λίγα που έχουν αλλάξει, ενω είναι όλα αλλιώς,
    πάντα χρειαζεται “Celui qui va Mourir”, για να αισθάνονται άτρωτοι οι υπόλοιποι
    σου ευχομαι νάχεις παντα σπίτι χωρίς πορτα, να μπαινοβγαίνει, οποτε τον έχεις και σε έχει ανάγκη


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s