χωρίς όρια τον άνθρωπο

Εγραψα πολλά και έσβησα, προσπαθώντας να γράψω για την καινoύργια ιστορια, και για το ερώτημα για τον άνθρωπο πέρα από όρια. Όταν στομώνω, και δεν μπορώ να συνδυάσω, τα πολλά, το μόνο που μου βγαίνει είναι ένα παραμύθι.

 

«Εκεί που ήταν κάποτε ο άνθρωπος ο μόνος, στο χιονισμένο παραλιακό τοπίο, και κρύωνε, εκεί συνωστίστηκαν και άντρεψαν η έλλειψη του άλλου του μισού, η δίψα και η μοναξιά του, όλες κόρες της δικής του ανάγκης, εκείνου και εκείνης που ήταν από πάντα του. Και δεν μπορούσε πια να κοιταχτεί στα κύματα, γιατί τα κύματα σκάγαν μεγάλα κι άγρια, σαν επιβίωση, σαν ταχύτητα και σαν απαιτήσεις θηλυκές όλες, αιτία για πολλαπλασιασμό κι ο άνθρωπος όλο και διαιρούνταν μέσα στο κρύο περίβλημά του, το μοναχικό παλτό. Έψαξε και βρήκε ψίχουλα και τάισε τα θαλασσοπούλια και ταξίδεψε πολύ μακριά και επέστρεψε στις ίδιες νοσταλγίες, γυναίκες. Και τότε αναζήτησε την εικόνα του, ο έρμος, προτού εκείνος ο από πάνω του στερήσει την πλευρά και την αθωότητα του εφήβου πως όλα ήταν πιθανά, τότε που νόμιζε πως το ηλιοβασίλεμα ήταν πιόμα και τα σύννεφα ξασμένο μπαμπάκι από τη ρόκα του ουρανού.

Μ΄αυτά τα χαμένα οράματα προχωρώντας είδε τον εαυτό του πάλι και είπε, τον αγάπησε. Και βγήκαν από τα χέρια του όλες οι επτά, που δεν ήταν πια νύμφες και γητεύτρες και σειρήνες, ούτε και μήτρα είχαν και ανοίγματα που να απαιτούν να γεμίσουν με τη δύναμη και τη δόξα του, ούτε σπηλιές και φωτιές και κλάματα. Και φεύγαν οι ρόζοι από τα χέρια του και γίνονταν. Τέχνη. Ερωμένη και Σύντροφος και Μητέρα, αλλά άφυλη, ανεξάρτητη, ταξιδεύτρια, Αθάνατη και Αμοιβάδα, του έπαιρνε τη φόρα και την έκανε φως, μέλος, σκάλισμα στο βράχο, παραμύθι, φωλιά καλοχτισμένη και φουστάνια και φτιασίδια πεταμένα στη γωνιά, μάταια κι άχρηστα, για τώρα λίγο, για έναν ακόμα οργασμό του τουλάχιστον.

 

Και δεν μιλάω ούτε εκ μέρους των γυναικών, ούτε προς χάριν τους, ούτε και για λογαριασμό τους. Και δεν θα βρω καμία ομορφιά στα δάκρυα και στο κλάμα τους, κι ας είναι δίκαιο πολλές φορές. Τις τίμησα και τις αγάπησα και τις διάβασα και τις άκουσα, σαν κορίτσι και σαν γυναίκα. Αλλά ο άνθρωπος ο μόνος δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο. Πολύ δε περισσότερο δεν θα τον βάλω να απολογηθεί για αμαρτίες παλιές και ξένες. Ο άνθρωπος ο μόνος, είδε όπως κι εγώ την ομορφιά του και την δύναμη και την δόξα και τα αφρισμένα νερά και τα πέλαγα, και τα ταξίδια, και τα μάτια και τα πανιά τα ανοιχτά και τα κουπιά του Οδυσσέα και του αη-Νικόλα, και για τα μάτια μιας γυναίκας ξαναγύρισε, ή ενός άντρα, ή και τα δύο, και έτσι είδε με πιο πολλά μάτια και με πιο πολλή ομορφιά την ομορφιά του, τη  δύναμη και την δόξα και πιο κει τη λύρα,  κι αυτή να περιμένει να την παίξει. Σαν παιχνίδι, όχι σαν παραγωγή.»

Αυτό.

 

 

 

Advertisements

6 Comments

  1. Κι ίσως πιο μόνος, πιο μονός, δεν έχει αλλού να τονίσεις. Άσ’ τον να μείνει, στα χιονισμένα και στα φωτεινά (μαζί δεν πάνε;), να μείνει μόνος όπως μόνος έψαξε και ίσως πάλι κάτι να βρήκε, κάτι να βρήκε… Ποιος να πει;

    Αυτό.

  2. χαίρομαι Δημήτρη, σε κάθε ευκαιρία που η ανάγνωση δίνει μια άλλη διάσταση, στην γραφή. το “μονός” δεν ήταν κάτι που είχα φανταστεί. αντίθετα θάλεγα ότι ο άνθρωπός μου είναι ζυγός που τείνει προς το Ενα. αυτό που εσύ λες μου θυμίζει το “2” του Δημήτρη Παπαιωάννου, αν ξέρεις. και άλλα πολλά, την “αμνηστία” του Κωνσταντίνου Βήτα, αλλά και το “what a piece of work is man” από τον Αμλετ, το Seek and you will Find, που ήρθε στο φως του Πράισνερ, όλα αυτά ανεξαίρετα θα μπορούσαν να είναι μία μοναδική εικόνα, με υπότιτλους ανύπαρκτους, αφού λένε με διαφορετικά μέσα, το ίδιο πράγμα, απαντάνε στις ίδιες ερωτήσεις. Αυτό?

  3. ένας ζυγός αποτελείται από μονούς μόνους σε συζυγία με την υποδιαίρεση κυττάρων κατά τη σύνθεση της ύπαρξης

    deja vu
    από μια άλλη ζωή
    όχι τη δική σου
    τη δική μας
    όλων
    .

  4. αλλάζοντας γωνία η υποδιαίρεση των κυττάρων γίνεται πολλαπλασιασμός, όπως και ό,τι μοιράζεται, έτσι ο ζυγός δεν απογίνεται υποζύγιο, ο μονός πιο μόνος, αλλά ακέραιος, και η ακολουθία των αριθμών ανεπαίσθητα, μουσική φράση από μια άλλη ζωή, εικόνα του καθρέφτη απ΄ όπου δραπετεύει το χθες.
    ευχαριστώ du, για την αφορμή να τραγουδάω στη δική σου μουσική!

  5. Αντί άλλου σχολίου, θα μου επιτρέψεις να παραθέσω την άποψη ενός μεγάλου καλλιτέχνη, που λάτρεψε τις γυναίκες, του Φ.Φελλίνι :
    We don’t really know who woman is. She remains in that precise place within man where darkness begins. Talking about women means talking about the darkest part of ourselves, the undeveloped part, the true mystery within. In the beginning, I believe man was complete and androgynous-both male and female, or neither, like angels. Then came the division, and Eve was taken from him. So the problem for man is to reunite himself with the other half of his being, to find the woman who is right for him-right be she is simply a projection, a mirror of himself. A man can’t become whole or free until he has set woman free-his woman. It’s his responsibility, not hers. He can’t be complete, truly alive until he makes her his sexual companion, and not a slave of libidinous acts or a saint with a halo.

    http://www.imdb.com/name/nm0000019/bio

  6. Γιώργο, υπέροχο το κείμενο, πίσω από την κάμερα. Πώς αλλιώς, από στόματος Σταματιάδη?
    Θα το φυλάξω, μαζί με τα υπόλοιπα, που σκιαγραφούν εξίσου, τα μικρά- μεγάλα μυστήρια της άλλης πλευράς του φεγγαριού.
    (να το πω και στις φίλες μου, όμως?) 🙂


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s