ανυπόγραφο

Εκεί  που δεν πιάνει της σιωπής το μελάνι

έλα και βάλε μια υπογραφή

θα χυθεί και  θα πάρει το σχήμα της άνοιξης

το κέρινο ομοίωμα που μέσα μου κρυώνει.  

Advertisements

4 Comments

  1. όπως ο δισταγμός στη φάση της μετάβασης από το σημείο της στιγμής της απάντησης στο κενό της σιωπής μιας διάνοιας για χάρη μιας υπερχρέωσης της αδημονίας της άνοιξης…

  2. καλώς τον, τον γιατρό με τις ευφάνταστες διαγνώσεις.

    περιπατητικός ο ασθενής, υπερχρεωμένη η άνοιξη, και η σιωπή μεταβιβαστικά ομιλούσα σε ώττα ακούοντα

    γειά σου, γιατρέ!

  3. Αν ζέστη είχε κάπου εκεί, αυτό το ομοίωμα θα έλιωνε και ίσως μόνο λίγη στάχτη να ‘μενε… Και σίγουρα πολλά μπορούν να γεννηθούν από εκεί.
    Ήδη έχουν αναδυθεί τα πρώτα. Και τι πρώτα…

    Γεια χαρά.

  4. κάτι μου λείπει εδώ από τις αντοχές των υλικών -μάθημα φυσικής ιστορίας- το κερί, αν θυμάμαι αν είναι τεχνητό, απλά εξατμίζεται, κι αν είναι αληθινό μόνο αλλάζει σχήμα, για στάχτη, δεν θυμάμαι τίποτα. παρόλα αυτά η αμπάριζα, δεκτή
    κι εσένα σε τσάκωσε ο moderator, έχεις πολλά links, λέει γι΄ αυτό?

    χαίρε και υγείαινε 2u – 2


Comments RSS TrackBack Identifier URI

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s