 | maria i. on ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΣΕ ΒΑΣΙΚΑ ΧΡΩΜ… |
 | Γιώργος Σταματιάδης on ΠΡΟΒΛΕΨΕΙΣ ΣΕ ΒΑΣΙΚΑ ΧΡΩΜ… |
| maria i. on Το Άπαρτχάιντ της Ομόνοια… |
 | Anel on Το Άπαρτχάιντ της Ομόνοια… |
| maria i. on Οι δικοί μου ξένοι |
|
Κάτω από ζέστη κίτρινη,
το μπλε κοιτάει αδιάφορα τα άσπρα χρόνια.
Σπασμένα λόγια αιμορραγούν
ποιήματα μέσα στα σεντόνια.
Δείτε τις interactive φωτό.
Η ιστορία, μια γενιά μετά.
http://www.nytimes.com/interactive/2009/11/09/world/europe/20091109-berlinwallthennow.html
Μεταφέρω αυτό το κείμενο από την Ελευθεροτυπία.
Με ένα δικό μου σχόλιο.
Πέρσι τον Δεκέμβρη, περνώντας από την Ομόνοια έτυχα στο παρακάτω περιστατικό:
Διαμαρτύρεται έντονα ένας αλλοδαπός πολίτης μετά από λογομαχία με περιπτερά.
«Θα πάω στην αστυνομία» λέει μέσα σε απόγνωση.
«Πήγαινε, να φας κι άλλες» απαντά με θράσος και γελώντας ο περιπτεράς.
Και όταν κατευθύνεται στην διμοιρία των αστυνομικών που είναι παραταγμένη στην Γ΄Σεπτεμβρίου, αφού τον αγνοούν, σαν να μην υπάρχει καν, στο τέλος, και ενώ φωνάζει σε απόγνωση «κάντε κάτι γιατί θα τα σπάσω όλα» ένας, μόνο, ατάραχος, αστυνομικός του λέει «Καλά, ησύχασε τώρα, φύγε και έλα από δω αργότερα, έχω κάτι να σου πω».
Τότε, το γεγονός ότι κανένας απολύτως συμπολίτης Ελληνας, δεν αντέδρασε, με σόκαρε.
Τώρα, αρχίζω να πιστεύω πως αν δεν θέλει κανείς να βρεθεί κατηγορούμενος σε δικαστήριο οφείλει να ανέχεται την κάθε διάκριση σαν κάτι φυσικό.
Ενώ πριν από κανένα μήνα, ένας, δικηγόρος παρακαλώ στο επάγγελμα, εξηγούσε σε μία Βουλγάρα στο λεωφορείο ότι δεν έχει τα ίδια δικαιώματα στα καθίσματα με τους Έλληνες πολίτες. Και επειδή η σκέτη γκρίνια δεν ωφέλησε και δεν άλλαξε ποτέ και τίποτα, εκεί αντέδρασα εισπράττοντας την υποστήριξη σχεδόν όλων των επιβατών για το αυτονόητο. Με την ίδια λογική, μεταφέρω κι αυτή την είδηση, ελπίζοντας σε ένα κάποιο, ακόμα και μέσα στη συνείδηση δίκαιο.
Της ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΚΑΤΗ
Οι αλλοδαποί που διαμένουν στη χώρα μας οφείλουν να αναγνωρίζουν τον αστυνομικό ακόμη κι όταν… φορά πολιτικά ρούχα!
Κι όταν αυτός, ο μη ένστολος αστυνομικός, κινηθεί κατά πάνω τους, υποχρεούνται να «κοκαλώνουν» στη θέση τους, αναμένοντας τον όποιο έλεγχο.
Διαφορετικά, έστω και αν η επιτόπια έρευνα δεν βγάλει το παραμικρό, το τίμημα της ανυπακοής του μετανάστη θα πληρωθεί τουλάχιστον με μια… αντίσταση κατά της αρχής.
Οπως το πλήρωσε ο Νιγηριανός Οντι Μπράιτ, που το βράδυ του Σαββάτου της 17ης Οκτωβρίου ήταν στην Ομόνοια και κίνησε τις υποψίες αστυνομικών ότι «μπορεί να είχε ναρκωτικά, γιατί γύρω του όλοι ήταν τοξικομανείς».
Ετσι, ένας από την ομάδα των διερχόμενων αστυνομικών, που δεν φορούσε στολή, έτρεξε προς το μέρος του, ο μετανάστης δεν σταμάτησε, έσπευσαν και οι λοιποί, ένστολοι αυτοί, αστυνομικοί, τον ακινητοποίησαν πετώντας τον κάτω, του πέρασαν χειροπέδες, ασκώντας σύμφωνα με μάρτυρες αναίτια βία, και παρ’ ότι πάνω στον «ύποπτο» δεν βρέθηκαν ενοχοποιητικά στοιχεία, οδηγήθηκε στο Αυτόφωρο για «αντίσταση κατά της αρχής και εξύβριση».
Κι όλα αυτά γιατί δεν σταμάτησε στα κελεύσματα του πρώτου αστυνομικού με τα πολιτικά ρούχα.
Καθώς, όπως επισήμανε ο ίδιος ο αστυνομικός, στη δίκη που διενεργήθηκε χθες στο Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθήνας, «όλοι αυτοί ξέρουν ότι είμαστε αστυνομικοί και γιατί τους σταματάμε».
Συνήγορος: «Γνωρίζετε ότι δεν έχει ποτέ απασχολήσει τη Δικαιοσύνη, ζει και εργάζεται νόμιμα στην Ελλάδα;».
Αστυνομικός: «Οχι».
Συνήγορος: «Και γιατί να σας γνωρίζει; Κι αφού δεν είχε να φοβηθεί κάτι, γιατί άρχισε να τρέχει; Μήπως γιατί είδε κάποιον άγνωστο να ‘ρχεται καταπάνω του;»
Αστυνομικός: «Το κατάλαβε ότι είμαστε αστυνομικοί… το δηλώσαμε πηγαίνοντας».
«Η σύλληψη του κοινωνιολόγου»
Δευτερόλεπτα μετά την ακινητοποίηση του Νιγηριανού, οι ίδιοι αστυνομικοί συνέλαβαν ακόμη έναν πολίτη για «εξύβριση». Τον κοινωνιολόγο, ερευνητή με διεθνή αναγνώριση σε θέματα μετανάστευσης, Δημ. Παρσάνογλου.
Ο λόγος; Διαμαρτυρήθηκε για τη μεταχείριση που επεφύλαξαν στον Νιγηριανό κατά τη σύλληψή του.
«Ακούγαμε συνεχώς κάποιον να φωνάζει “Τι κάνετε εκεί; Τρεις με έναν;”, ενώ άλλοι πολίτες μας έλεγαν “μπράβο”. Από τότε στο Γαλάτσι, που πετάχτηκε μια γυναίκα και σκοτώθηκαν δύο συνάδελφοι, έχουμε γραμμή να μην αφήνουμε κανέναν να παρακωλύει τη δουλειά μας.
Οταν περάσαμε χειροπέδες στον αλλοδαπό, αυτός που φώναζε μας είπε “κωλομπάτσους”», κατέθεσαν οι αστυνομικοί.
«Συνέχιζαν να τον χτυπούν και μετά τη σύλληψη. Ο Δημήτρης είπε μόνο όταν γυρίσαμε να φύγουμε: “Αν είναι δυνατόν, τι γίνεται στην Ομόνοια; Τι κάνουν οι μπάτσοι;”. Πολλοί διαμαρτύρονταν βλέποντας τρεις να έχουν ακινητοποιήσει έναν και να τον χτυπάνε», κατέθεσε η Ευγενία Ιωαννίδου, αρραβωνιαστικιά του κ. Παρσάνογλου.
Μάρτυρες υπεράσπισής του κατέθεσαν η καθηγήτρια του Παντείου Πανεπιστημίου Μαρία Στρατηγάκη, ο βουλευτής Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ Βασ. Μουλόπουλος και ο πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Παναγ. Σγουρίδης, που αναφέρθηκαν στο σημαντικό επιστημονικό του έργο σε θέματα μετανάστευσης. Οπως μάλιστα είπε ο κ. Μουλόπουλος, «είχε κληθεί από την Αστυνομία να κάνει σεμινάρια για τη συμπεριφορά προς μετανάστες».
Απολογούμενος, ο νεαρός Νιγηριανός είπε:
* «Τρόμαξα όταν είδα κάποιον να τρέχει κατά πάνω μου, γιατί στο παρελθόν με είχαν ληστέψει», ενώ κατήγγειλε ότι «στο Τμήμα με χτύπησαν κι όταν ρώτησα “τι έκανα” μου είπαν “σκάσε, μη μιλάς, θα σε σκοτώσουμε και κανείς δεν θα πει τίποτε”».
Ο Δημ. Παρσάνογλου υποστήριξε:
* «Διαμαρτυρήθηκα “μην τον χτυπάτε” και φεύγοντας έκανα το σχόλιο που σας είπε η μάρτυρας. Ανακατεύτηκα ως πολίτης που είδα κάτι που με προσέβαλλε. Είχα υποχρέωση να αντιδράσω στη χρήση αναίτιας βίας».
Εισαγγελέας: «Θέλετε Αστυνομία παραλυμένη;».
Παρσάνογλου: «Οχι, αλλά όταν συλλαμβάνουν κάποιον, να κάνουν τα νόμιμα».
Εισαγγελέας: «Οταν ο πολίτης αντιστέκεται, ενδεχομένως να πρέπει να ληφθούν και άλλα αναγκαία μέτρα».
«Δεν είναι πάντα η πάσα αλήθεια οι καταθέσεις των αστυνομικών. Δεν υπάρχουν και λίγα περιστατικά προβληματικής συμπεριφοράς σε συλλήψεις, κυρίως μεταναστών», επισήμανε ο συνήγορος του κοινωνιολόγου, Γ. Ιωαννίδης.
Τελικά το δικαστήριο έκρινε ένοχο τον Οντι Μπράιτ για «απείθεια και εξύβριση» με το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου και του επέβαλε εφέσιμη ποινή πέντε μηνών με τριετή αναστολή.
Ο Δημ. Παρσάνογλου κρίθηκε ένοχος κατά πλειοψηφία (μία δικαστής τον ήθελε αθώο) και του αναγνωρίστηκε το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου. Ο εισαγγελέας εισηγήθηκε ποινή δέκα ημερών, ο ίδιος όμως ζήτησε να είναι η ποινή εφέσιμη, γι’ αυτό και του επιβλήθηκε πεντάμηνη φυλάκιση με τριετή αναστολή.
Από κάπου σε ξέρω.
Σοκολατάκια, κάλτσες, αστυνομικά
προφητείες, ληστείες, ειδήσεις
και εικασίες μόνο
Μόνο αν μπω στο σπίτι σου θα σε αναγνωρίσω
αν μου επιτρέψουν οι γιαπωνέζοι που συνωστίζονται με ύφος I was there
Στην εποχή σου
τα προξενιά ανάμεσα στα εύφορα σπίτια
επικυρώνονταν με ένα πορτρέτο της νύφης
Το αλάνθαστα δικό σου
δεν θα αποκωδικοποιηθεί
με wikki, wi fi, πληροφορίες και τα why
δεν θα τα απαντήσω
έχεις ήδη εκτεθεί, πολύ
Παρθένα που δεν ενέπνευσε ποτέ ζωγράφο
χέρια σε στάση υπακοής
ανέγγιχτο από τον ήλιο άσπρο
και σκοτεινό περίγραμμα,
συννεφιασμένο από μάταια αναμονή, προικώο
Μπας κι έχει πάρει το μάτι σου τις μαινάδες
ή τη Μαγδαληνή;
Γειτόνισσες, μπορεί στο ίδιο το μουσείο,
χωρίς ευγενικό μειδίαμα
Σάλια, ρυτίδες, σπασμοί και ανεστραμμένες κόρες.
Εικόνες που είχε ζήσει ο ζωγράφος
μαζί τους.
Αυτές δε γίνανε ποτέ συσκευασία
Και το μυστήριό τους εν ζωή
*Ποίηση, στην Αναγέννηση, σειρά από εικαστικά έργα εμπνευσμένα από τη μυθολογία
Προκειμένου να βρω μια άκρη, ενώπιον μετακόμισης, και αφού ξέρω εκ των προτέρων ότι το συνεργείο των αγαθών γιγάντων που θα αναλάβουν το βαρύ έργο να συσκευάσουν και να μεταφέρουν τα συμπράγαλά μου από το ένα σπίτι στο άλλο, βάζω διαφορετικά χρώματα ποστ-ιτ πάνω σε ράφια, ντουλάπια, αντικείμενα. Και όταν τελικά συσκευάζονται, τρέχω με τον μαρκαδόρο και εξειδικεύω την κατηγορία, γράφοντας επάνω του, αφού τα παιδιά, υποθέτω δεν διαβάζουν ή γράφουν ελληνικά.
Επικρατεί βέβαια μία παράνοια, καθώς η διαδικασία προχωρεί, αλλά προσπαθώ να μην χάσω εντελώς τη ψυχραιμία μου.
Εύθραυστα φορτία για μένα δεν είναι τα γυαλικά, πρωτίστως, αλλά τα χάρτινα και άθραυστα, οι φάκελοι και τα ντοσιέ όπου το «θέλω» και το «πρέπει» ανακατεύονται. Κάποια απ΄αυτά πρέπει να είναι πρόχειρα και τακτικά, για λόγους επαγγελματικούς, άλλα τόσα θέλω να μην ταραχτούν από τη μετακίνηση, γιατί σύντομα θα τα χρειαστώ για να κάνω το νέο house, home.
«Βιβλία» γράφω πάνω σε μία κούτα, και πριν αρχίσει το πράγμα να είναι εκτός ελέγχου, προσθέτω από κάτω και τι είδους βιβλία είναι αυτά. Και ξανά στην κουζίνα, για τα αντίστοιχα εκεί. Και ξανά στη βιβλιοθήκη. Όπου, διαπιστώνω ότι ο νεαρός βοηθός του συνεργείου, Βούλγαρος όπως όλοι, έχει τοποθετήσει το αντίστοιχο ποστ-ιτ, έχει πάρει το μαρκαδόρο και έχει αντιγράψει στην επόμενη κούτα «Βιβλία», αλλά και την υποκατηγορία, αντιγράφοντας με ωραία κεφαλαία γράμματα εκείνο που είχα γράψει!!!
Και στη συνέχεια, γράφει από μόνος του «cd», ή με κοιτάει στα μάτια και περιμένει να του υποδείξω, σε αντίθεση με τον φουριόζο, Έλληνα προϊστάμενό του, τι θα μπει και που, τι θα γράψω απ΄ έξω, μία μικρή συνομωσία, θαρρείς και φυγαδεύαμε κάτι πολύτιμο, όχι μόνο για μένα αλλά και για κείνον…
Η καλοσύνη των ξένων, το κυριλλικό αλφάβητο, το παιδί που «έπιασε» στον αέρα τη δική μου κίνηση και την έκανε δική του πρωτοβουλία –χωρίς αυτό να αλλάζει τίποτα απολύτως στο πενιχρό του μεροκάματο- κίνηση που οι επιστήμες της οργάνωσης και διοίκησης δίνουν διάφορα φανταχτερά ονόματα.
….
Παίρνω στα χέρια μου χωρίς χαρτί αφής, χωρίς bubble paper, χύμα αυτή τη κίνηση μαζί
και μια κουβέντα ενός γείτονα που λέγαμε μια καλημέρα, τίποτα παραπάνω όμως, «γιατί γαμώτο φεύγουνε από τη γειτονιά όλοι οι καλοί;».
Τα παίρνω ασυσκεύαστα όλα αυτά. Πολύτιμα και εύθραυστα και άθραυστα μαζί. Μαζί μου.
Γιατί υπάρχουν λόγια και κινήσεις που δύσκολα μπαίνουν σε λόγια.
Η καλοσύνη των ξένων, που κάνει shafe haven μου το κάθε σπίτι, το σπίτι που αυτοί δεν έχουν.
Γιατί σ΄ αυτή τη χώρα έχουμε τα καλύτερα σπίτια και τους χειρότερους δρόμους;
Παλιέ μου φίλε τι γυρεύεις;
χρόνια ξενιτεμένος ήρθες
με εικόνες που έχεις αναθρέψει
κάτω από ξένους ουρανούς
μακριά απ’ τον τόπο το δικό σου.
-Γυρεύω τον παλιό μου κήπο’
τα δέντρα μου έρχουνται ως τη μέση
κι οι λόφοι μοιάζουν με πεζούλια
κι όμως σαν ήμουνα παιδί
έπαιζα πάνω στο χορτάρι
κάτω από τους μεγάλους ίσκιους
κι έτρεχα πάνω σε πλαγιές
ώρα πολλή λαχανιασμένος.
-Παλιέ μου φίλε ξεκουράσου
σιγά – σιγά θα συνηθίσεις’
θ’ ανηφορίσουμε μαζί
στα γνώριμά σου μονοπάτια
θα ξαποστάσουμε μαζί
κάτω απ’ το θόλο των πλατάνων
σιγά – σιγά θα ρθουν κοντά σου
το περιβόλι κι οι πλαγιές σου.
-Γυρεύω το παλιό μου σπίτι
με τ’ αψηλά τα παραθύρια
σκοτεινιασμένα απ’ τον κισσό
γυρεύω την αρχαία κολόνα
που κοίταζε ο θαλασσινός.
Πώς θες να μπω σ’ αυτή τη στάνη;
οι στέγες μου έρχουνται ως τους ώμους
κι όσο μακριά και να κοιτάξω
βλέπω γονατιστούς ανθρώπους
λες κάνουνε την προσευχή τους.
-Παλιέ μου φίλε δε μ’ ακούς;
σιγά – σιγά θα συνηθίσεις
το σπίτι σου είναι αυτό που βλέπεις
κι αυτή την πόρτα θα χτυπήσουν
σε λίγο οι φίλοι κι οι δικοί σου
γλυκά να σε καλωσορίσουν.
-Γιατί είναι απόμακρη η φωνή σου;
σήκωσε λίγο το κεφάλι
να καταλάβω τι μου λες
όσο μιλάς τ’ ανάστημά σου
ολοένα πάει και λιγοστεύει
λες και βυθίζεσαι στο χώμα.
-Παλιέ μου φίλε συλλογίσου
σιγά – σιγά θα συνηθίσεις
η νοσταλγία σου έχει πλάσει
μια χώρα ανύπαρχτη με νόμους
έξω απ’ τη γης κι απ’ τους ανθρώπους.
-Πια δεν ακούω τσιμουδιά
βούλιαξε κι ο στερνός μου φίλος
παράξενο πως χαμηλώνουν
όλα τριγύρω κάθε τόσο
εδώ διαβαίνουν και θερίζουν
χιλιάδες άρματα δρεπανηφόρα
Αθήνα, άνοιξη 38
ΠΟΙΗΜΑΤΑ, Εβδομη Εκδοση, ΙΚΑΡΟΣ, 1967
(Και από τότε που γράφτηκε, ή εκδόθηκε, ή διαβάστηκε για πρώτη φορά, ο διάλογος συνεχίζεται και τίποτα δεν χρειάζεται ν΄αλλάξει, ειδικά εκείνο το “σιγά-σιγά θα συνηθίσεις”, όπου κι αν πάω με σκοτώνει)
Οταν ο Δημήτρης Παπαϊωάννου μας παρουσίαζε αυτή την εικόνα στα αβαθή του Ολυμπιακού Σταδίου, το 2004, δεν ξέρω αν την είχε συναπαντήσει στη φαντασία του.
Όπως δεν ξέρω ποιός αντιγράφει ποιόν, η ζωή την τέχνη, ή τα μάτια της τέχνης μας κάνουν να βλέπουμε τα πράγματα αλλιώς.
Και όλα ήταν όμορφα, καθώς τα παιδιά της εικόνας μου είπαν:
“Ναι,ξέρουμε ποιά εικόνα εννοείς”,
Και γελώντας ο άντρας προσθέτει .”Κι εντάξει η γυναίκα μου, είναι όμορφη”, “εγώ όμως δεν έχω τις γραμμές του φτερωτού!”
Παραβλέποντας ίσως ότι για να βλέπει αυτή την ομορφιά, ο πιο καλλίγραμος ιπτάμενος θεός ήταν σίγουρα εκεί (αν είχατε τα μάτια τα δικά μου, κλπ κλπ)
Και μ΄αυτά λες, “εντάξει, χαλάλι τα χάλια της πατρίδας μου, είναι και κάτι Παπαϊωάννου και κάτι παιδιά σαν κι αυτά που μου δανείζουνε το βλέμμα τους στα πράγματα και με συμφιλιώνουν…”
και βάζω πιο βαθιά τα πόδια μου στην άμμο, ψάχνοντας μάταια, όπως αποδεικνύεται από τη φύση του υλικού να βγάλω εκεί μια ρίζα…
Αλλά, η κατραπακιά έρχεται τρέχοντας, καθώς σε έκσταση ακόμα ούσα, μπαίνω σε λίγο κάτω από το αυτοσχέδιο ντους, δίπλα σε μια πρόχειρη κατασκευή -τσίγινη παράγκα από μέσα, καλάμια απ΄έξω- σε ρόλο αποδυτηρίων. Ακόμα κι όλα αυτά μου μοιάζουν μαγικά και “άξια εισί” – είμαι έτοιμη να κραυγάσω, όταν εκτός από χλιαρές σταγόνες μούρχεται στο κεφάλι ένας παρατυχόν μονόλογος υπό νεοέλληνα, συνέλληνα αλλά Ελληναρά…
“Ποιός Κολόμπος -το μπ, b- ποιός Κολόμπος βρε μαλάκα; Και την Αμερική Ελληνες την ανακάλυψαν, άσχετο που το έχουν πνίξει, αυτοί οι Τούρκοι, με την προπαγάνδα τους. Η Ελλάδα ρε, μόνο πολιτιστικούς πολέμους έχει κάνει!”
Και μου θυμίζει βίαια και ακόμα μια φορά ότι σε τέτοια “επίθεση τέχνης” τα καταθέτεις τα όπλα!
(στην Η.Θ. και στον Ν.Λ.)
Ζωή νταλίκα κόκκινη
Στις εθνικές του κόσμου
Του Στέλιου τα τραγούδια
Βενζίνα των φτωχών
Αγάπη θεοσκότεινη
Πολλά ουϊσκια εντός μου
Ακούνε τα ζεϊμπέκικα
Σαν το Πάτερ Ημών.
Πίκρα μανούλα μου το γάλα
Πίκρα τα χρόνια μας τα υγρά
Τα εργοστάσια μεγάλα
Τα μεροκάματα μικρά.
Φεύγω απ`αυτό που νιώθω
Έκαψα τον πόθο μόνος σε μια νυχτιά
Ήπια μέχρι που σε είδα
Με βαθιά ρυτίδα μεσ`στην ξενιτιά.
Βαριά τα χρόνια σίδερα
Και τζούφια λαμαρίνα
Χοτ ντογκ απ`την καντίνα
Χιλιόμετρα φασόν
Αγάπη θεοσκότεινη
Θεσσαλονίκη Αθήνα
Αγάπησέ με σήμερα
Και στη διαπασών.
στίχοι-μουσική Σ. Κραουνάκης
φωνή Δ.Μητροπάνος
http://www.youtube.com/watch?v=HJquTeTG1N8
εικόνα, από :http://www.relevantmagazine.com/images/users/74/amaya_aurora-1.jpg
Παρ΄όλα αυτά μία έκπληξη, μεσούντος καλοκαιριού, δημοσιεύτηκαν τρία ποιήματά μου στο ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση e poema, στο τελευταίο τεύχος. Τα αναρτώ στη συνέχεια, εδώ.
Αλλά συνιστώ τα διαβαστούν από κει που φιλοξενούνται και ποιητές μεγάλοι αλλά και άλλοι νέοι, που ίσως εκεί να τους γνωρίσετε για πρώτη φορά.
Παρά που υιοθετώ την άποψη του Ντίνου Χριστιανόπουλου, αν δεν κάνω λάθος, που έλεγε ότι η μόνη συντροφιά που χρειάζεται για την ανάγνωση της ποίησης είναι …ένα μικρό πορτατίφ, εκεί η παρέα είναι καλή, το περιβάλλον φιλόξενο και το φως άπλετο.
Σαν τα τοπία των διακοπών.
